1903 Nisaninda, 17 yasinda bir genc kiz, elinde bavulu, etrafindaki ya görkeminden büyülenmis bir halde Romanin orta yerinde dikiliyordu. Türkiyede, Avrupada, Amerikada yasadi. Büyük savaslar gördü. Büyük sanatcilarla birlikte oldu. Büyük bir ressam oldu. 1954te New Yorkta kimsesizler mezarligina gömüldügünde, ardinda hep sinirlarda yasanmis bir hayatin hatiralarini birakti.
Mihri Müsfik, 20. yüzyilin basinda Türkiyede kadin olarak var olma savasina kendini adamis bir figürdü. Ayni yüzyilin sonunda, ayni cografyada cevirmen Ulas Ekin adim adim Mihri Müsfikin izlerini takip edip Istanbulu, Romayi, Parisi arsinladi. Gercekte Mihri Müsfikin izinden giden kahramanini nefes nefese kovalayan bir yazar miydi yoksa sadece asik bir erkek mi
Metinden cok yayinlanan fotografa takiliyor gözüm. Mihri Hanim otoportresinin önünde poz vermis. Elinde fircasi, basinda boneye benzer 1920lere has sik sapkasiyla görünüyor. Simdi fark ediyorum. Olgun bir kadin var karsimda. Kirkini devirmis bir kadin. Ne zaman gecti onca yil Geride biraktigi her sehirden bir yara devralmis gibi bakislari. Her asktan, her ayrilistan, altinda yasadigi her gökten bir iz var bu sefer Mihri Hanimda. Gelecek, her zamanki gibi gözdagi veren müphem bir bosluk.