Agaçlar dalgakiranim, bu kerpiç duvarlar saglam kalelerim oldu. Bu ev o "disaridakilerden" ikimizi korudu. Seni hapsettim buraya. Affedersin. Tesbihte hata ettim. Bir mahpusluktan baska bir mahpusluga koydum seni. Ask bir mahpusluk degildir. Ask koskocaman bir hapishane olan dünyanin açik kalan tek kapisidir. Kaçalim mi sevgilim o kapidan? Hadi gel artik tut elimden. Gözümden Deliler Tasti'yla Çagan Irmak, o essiz filmlerinden de asina oldugumuz sira disi, derinlikli karakterlerinin, Ege'nin bir kasabasindaki aci-tatli yasamlarini çok katmanli, siir gibi öykülerle bize anlatiyor. Cigarali Naciye'nin sinema tutkusundan, Haktan'in sirlarla dolu hayatina; Hüsniye Hanim'in sikintisindan, bir mevtanin dramina; Elektrikçi Kemal'in inadindan, Perizat'in küskün kalbine ve bir çocugun rengârenk hayal dünyasina? O her dem gittigimiz sahil kasabasina, bizi gülümseten gazinolara, hincahinç doldurdugumuz pazar plajlarina ve özlemle hatirladigimiz 70'lere isinlaniyoruz? Geceden hazirlanip yogrulmus ekmek içi ve sogani bol tutulmus kiymasi az köfteler yaz sicaginda daha fazla beklemesin diye öglen olmadan mangala atilir, iyot kokusu kisa bir zaman sonra yerini et ve duman kokusuna birakirdi. Aile babalari disinda kisi basina üçer taneden fazla düsmeyen assolist köfte, bol ekmekle katik edilir, doyurmayinca da harciâlem domates ve yesil biber yetisirdi imdada. Domatesin uvertür oldugu zamanlardi.